De Frankensteine

XXIX ・ VIII ・ MMXXVI

Nuper pulchrum spectaculum de Frankensteine monstro vidi. Quamquam fabulam, iam pridem scriptam, non legi, res, quae in fabula accidunt, scio. Spectaculum has res maxime pulchre ostendit, tamquam animam tangit.

Fabula narrat de Victore Frankensteine qui medici praeclari filius est. Pater ejus, chirurgus peritus, filium scientiae docet, ut rem suum per aetatem trahat. Non sine baculo verberando docet, puerum indignum putat. Eo tempore frater Victori nascitur, sed rebus adversis mater moritur. Victor tam moestus est, quod mortem vincere statuit, et postquam fere umquam laetus videtur.

Cum Victor adulescentem fiat, in schola suam prudentiam ostendit – primus est qui vi electrica carnem mortuam movere coegit. Sed nemo in schola hac rem bonam putare videtur, Victorem autem audaciam scelestam vocant, eumque abire jussint. Unus vir eo fuit qui paulo post Victorem invenit, ut roget, si totum corporem murtuum movere possit. Victor eum, vero dubitans, confirmavit, sed pecunias, plurimos corpores locum laborandique rogavit. Vir pecuniosus eum omnes quae necessa sunt dare promissit.

Victor plurimos corpores mortuos secans magnum corporem humanum efficere coepit. Bello agendo in castellum plurimi mortui tracti sunt. Super tecto magnum baculum ex argento factum posuit, corporem ex plurimis partibus collectum sub tecto ascendit. Mox imber egit cum temperstate et fulmenibus. Cum Victor omnes pararet, vir qui eum pecuniis, corporibus et omnibus aliorum adjuverat, venit eumque rogavit ut animum caelestum in se posuerit. Victor eum parere negavit, quia ille nimis aegrotus fuit, et corpus ejus non idoneum ad experimentum erit. Tum bis pugnare coepiunt et subito is qui vitam perpetuam petivit ex alto muro cecidit. Statim fulmen magnum icit, corpus murtuum movere coepit, sed paulo post in lecto jacens manuit. Victor perterritus et tristis ob homine caeso et experimento defecto, fessus in lecto dormivit. Mane cum oculos aperiret, corporem vidit et miratus perturbatusque eum docere coepit.

Non potuit autem opus suum aliquo docere. Victor frustratus eum in igne delēre statuit et castellum suum inflammavit. Monstrum autem magni vi ex castello eggressus in silvam petivit, ubi parvum et veterem domum invēnit. Ibi cum familia bona obscuro vivabit, ab iis loqueri, legere didicit. Nonnumquam libellos legit et de mondo in quo affertus est aliquid cognovit.

Dominem suum invenire statuit, ut eo maritum effaciat. Victorem non diu quaerebat, sed cum dominus opus suum vidit eum necare voluit. Frustra monstrum impetum fecit, quia vulnera statim in corpore mostri sustinebant. Tum monstrum inquit:

– Effice me maritum ut bis vivamus, perpetui. Vidisne me non mori? Homines me non accipiunt. Non volo solus vivere.

Victor autem dixit se numquam talem monstrum secundum effecturum esse, tum monstrum Victorem numquam vitam tranquilliam vivere pomissit, sine eum occideat aut feminam efficiat.

Non volo finem fabulae narrare, quia nimis bonam puto. De humanitate vero atque de consilio dei diu arbitrabar, monstrum autem potius humanum sentio quam dominem ejus.

castellum, -i (n)

castle

tecto, -i (n)

roof

nego, 1

deny

icio/ico, ici, ictum

strike

caedo, cecidi, caesum 3

fall

ăpĕrio, ui, rtum, 4

open