De Malo Lusco

XV ・ III ・ MMXXVI

Olim vivebat faber ferrarius in villa parva. "Numquam, – inquit, – maestitiam sentiebam, sed Magnum malum in terra narratur esse. Id malum inveniam". Tum vinum bonum bibit atque ad malum inveniendum profectus est. Vidit sartor obviam it.

– Vale, faber ferrarie!

– Vale, sartor!

– Ubi iter facis?

– Dicitur malum in terra esse, ego autem numquam malum umquam videbam, nam invenitum eo.

– Eamus mecum. Ego quoque bene vivo, mali nescio. Inveniamus.

Intrant in silvam umbrarum plenam, obscuram, tenebrosam inveniunt viam angustam. Tum per viam diu ambulabant et tandem casam magnam vident. Nox est, nusquam eundum est.

– Ita, – inquiunt, – intramus casam.

Intrant; nemo in casa est; vacua est, pravum est. Sedeunt, expectant. Mox femina alta, macra, unipes luscaque intrat.

– O, – ait, – hospites adsunt. Valete!

– Vale, anicula! Dormiendi cupidi venimus.

– Bene, bene, igitur cenabo hodie.

Bis perterriti sunt. Ecce ligna attulit, in foco posuit, ignum fecit. Ad viros ambulavit, sartorem cepit, cecidit, in foco posuit et repente comedit.

Faber ferrarius sedit et cogitat: quid agat. Tum avicula cenabat. Faber ferrarius focum conspexit, tum dicit:

– Faber ferrarius sum, avicula.

– Quid efficere potes?

– Omnis possum.

– Effice me oculum novum.

– Sane efficiam, avicula, – inquit, – habesne autem funem? Liganda es, ne moveas, dum oculum facio.

Attulit duas funes: una tenuis, altera crassa. Faber ferrarius fune tenui eam ligavit.

– Age, avicula, move!

Movit, et funem rupit.

– Ita, – inquit, – opus non est.

Tum faber ferrarius altero fune eam ligavit.

– Move, avicula, nunc!

Movit, sed funem non rumpit. Tum faber ferrarius sabulam cepit, in ignem posuit ut alba et calida faciatur, ad oculum singulum attulit, tum magno vi manu pulsavit. Avicula valde movit, funes rumpit et clamavit:

– Vae, virum improbum, non relinques me! – inquit et apud liminem sedit.

Faber ferrarius repente maestat, sedit et cogitat: quid agat. Subito oves ex agris revertuntur, avicula eas in casam accepit, ut dormiant. Faber ferrarius omnem noctem expectabat, et mane vidit: avicula oves ex casa emittit. Tum suam mastrucam invertit, induit et ut ovis ad aviculam repsit. Avicula tergum eum tetigit, avem esse putavit, et ex casa jecit. Tum faber ferrarius stat et dicit:

– Vale, Male! Maxime mala es, sed nunс nihil facias.

Avicula autem respondit:

– Expecta, rurso patieris! Relictus non es!

Faber ferrarius per via angusta cucurrit. Vidit securiculam cum manubrio aureo. Eum capere voluit. Manu eum tetegit, sed nec lignum ferre, neque manum suam solvere potuit. Quid faciat? Respexit: Malum appropinquabat.

– Ecce, parve, non relictus es!

Tum faber ferrarius parvum scalprum ex sacco suo cepit et manum secare coepit. Cum secaret, perterrite affugavit.

In rure suo omnibus manum suam monstrat et dicit se Malum magnum vidisse:

– Aspice, – inquit, – sine manu aufugi, amicus meus autem a malo comesus est.

Hic fabula finitur.

luscus

one-eyed

faber ferrarius

blacksmith

macrus

thin

curvus

crooked

unipes

one-legged

lignum

wood

focus, -i

a bake

funis, -is

rope

ligo, ligavi, ligatum 1

to bind

rumpo, rupi, ruptum 3

to tear

tenuis, -is, -e

thin

crassus, -a

thick

sabula

an awl

limen

doorstep

mastruca

a fur coat

repo, repsi, reptum 3

to crawl

securicula

a hatchet

scalprum

a little knife

emitto, emisi, emissum 3

to let go